2010

Onderzoek waar wat te leren is mbt zadelmakerij. Om meer te weten te komen benader ik ervaren zadelmakers. Dit zijn erg leuke ontmoetingen met ervaren mensen die kansen bieden en open en eerlijk hun ervaringen delen. Uiteindelijk begin ik met meekijken en met kleine reparaties onder begeleiding van een collega zadelmaker. Naar mate ik meer leerde, kon ik ook grotere reparaties doen. Ik zie deze periode als een soort 'stage' periode.

Het repareren van zadels, de opbouw ervan, de verschillende soorten vullingen zoals wol, cair, lucht (flair) en gel kom ik tegen in de werkplaats. Een zadel met wollen vulling verdient andere aandacht dan een zadel gevuld met flair. Tevens kwam het naaiwerk al aan de orde bij reparaties van tuigage. En ik mocht mee naar klanten om te leren kijken naar paarden. Het kijken naar paarden, hun ruggen en hun taal kwamen in de praktijk ruim aan bod. Dat is wel de beste leerschool die je hebben kan. Tot mijn eigen afschuw zag ik in dat ook ik zoveel klassieke fouten heb gemaakt bij mijn eigen paard. Hij heeft dan ook heel veel bijgedragen aan de kennis die ik nu heb.

Net zoals zo veel ruiters dacht ik ook dat mijn paard iets niet wil omdat hij lui en stout is. Niets is echter minder waar. Door te kijken heb ik geleerd dat een paard niet zomaar iets niet wil. Meestal was er een aanwijsbare reden in zijn optoming of zijn welbevinden waardoor het paard deed wat het deed.

Paarden denken niet als mensen, hun gedrag is een reactie op hun situatie.

Gevoelsmatig vind ik een opleiding wel belangrijk en zo gaat de zoektocht ondertussen toch verder naar een passende opleiding voor diploma's. Ik heb dan ook al kennis gemaakt met de Society of Master Saddlers in Engeland en daar zou ik me graag bij aansluiten.

Het gebrek aan diploma's weerhoud me nog om echt voor mezelf te beginnen. Eind 2012 vind ik de opleiding in Salisbury. Nu de kinderen groter worden, wordt dat wel haalbaar.